Γειά σου γειτόνισσα, τι κάνεις; Hey neighbour, whats up?

Μόλις πριν λίγο είδα τη γειτόνισσα μου. Είχα κάμποσο καιρό να τη δώ. Αν και μένει στο απέναντι μπαλκόνι είχε περίπου 3 μήνες που δεν είχαμε ανταλλάξει μια κουβέντα. Τη ρώτησα τι κάνει και μιλήσαμε λίγο για τις εκλογές και τις εξελίξεις. Δε θυμάμαι από που ακριβώς ξέφυγε η κουβέντα και πήγε αλλού. Μου είπε ότι υπήρχε ένα διάστημα που στο σπίτι της δεν έμπαινε φαγητό (εκεί αισθάνθηκα πολύ ηλίθιος γιατί μόλις πριν λίγα λεπτά της είχα πει πόσο αδυνάτισε και πόσο της πήγε). Ότι πάει και παίρνει φαγητό για αυτήν και τον μικρό της γιο από ένα συσσίτιο που κάνει μια εκκλησία κοντά στο σπίτι. Ότι κάποια στιγμή δεν έφτανε για όλους και υπήρξαν φορές που ενώ πήγαινε στο συσσίτιο πάλι δεν έπαιρνε φαγητό. Ότι τα φαγητά που δίνουν τα Σούπερ Μάρκετ σε ένδειξη φιλανθρωπίας είναι ληγμένα πολύ καιρό. Ότι αυτή τα τρώει αλλά δε τα δίνει στο γιο της.
«Μα… έχεις δουλειά» της είπα.
«Ε και; Δουλεύω πάντα πάνω από 8 ώρες σε Σούπερ Μάρκετ δε παίρνω πάνω από 5ο0 ευρώ, δώρο Πάσχα δε πήραμε και ούτε πρόκειται, και εκτός από αυτό παίρνουμε τα ένσημα της 4ωρης».
Μου είπε ότι κάποια στιγμή είδε να περνάει απέξω από τη δουλειά της μια φίλη της με την οποία δούλευαν μαζί σε γνωστή αλυσίδα Σούπερ Μάρκετ. Είχαν απολυθεί μαζί ύστερα από περιπέτειες. Ήταν μαζί με την κόρη της. Όταν τη ρώτησε τι κάνει της είπε ότι είχε μείνει κυριολεκτικά στο δρόμο. Κοιμόντουσαν με την 12χρονη κόρη της στο δρόμο όπου έβρισκαν. Η μικρή άρχισε να τρέμει και της έλεγε «Σε παρακαλώ χάνω τη μαμά μου δεν είναι καλά».
Και αυτή η οποία δεν είχε να φάει έτρεξε και βρήκε μια προσωρινή έστω λύση για τη φίλη της και το παιδί της. «Τουλάχιστο να κοιμηθεί κάπου μέσα» μου είπε.
Όλο αυτό το διάστημα κρατούσα στο χέρι λαχανικά και φρούτα που είχα πάρει από το μανάβη της γειτονιάς, όχι κάτι σπουδαίο αλλά για κάποιο λόγο ένιωσα ενοχές. Που αυτή δεν είχε και εγώ είχα. Της είπα ότι έπρεπε κάτι να μου πει αλλά κατάλαβα ότι ήμουν πολύ ειρωνικός.
Έπρεπε να είχα ρωτήσει εγώ. Δεν έχω πολλά αλλά έχω περισσότερα. Ένιωσα άσχημα και για το φαγητό που δε μπόρεσα να φάω το μεσημέρι και το πέταξα.
Ένιωσα άσχημα ρε πούστη μου. Γιατί έπρεπε να είχα ρωτήσει.
Ξέρω ότι δε γίνεται να χτυπήσω κάθε πόρτα στη γειτονιά αλλά αυτήν την πόρτα έπρεπε.
Ένιωσα όμως και μια υπερηφάνια για αυτόν τον άνθρωπο που δε το βάζει κάτω. Που το παλεύει και δε το αφήνει.
«Δεν αισθάνομαι ντροπή που πάω στο συσσίτιο» μου είπε. «Δε το κλέβω το φαγητό. Τώρα είμαι λιγάκι καλύτερα. Θα τα καταφέρω»
Της είπα ότι το σπίτι μου είναι και δικό της και της έδωσα μια αγκαλιά.
«Σε ευχαριστώ είναι πολύ σημαντικό αυτό που κάνεις για εμένα» μου είπε.
Είναι υποκρισία το ξέρω.
Έπρεπε να μου πει δηλαδή κάποιος που ξέρω ότι πεινάει για το καταλάβω; Το ήξερα ότι υπάρχουν άνθρωποι που πεινούν αλλά αν δε στο πει κάποιος που ξέρεις δε το παίρνεις χαμπάρι.

Η αλληλεγγύη είναι το όπλο μας. Θα βοηθήσουμε ο ένας το άλλο. Θα δυναμώσουμε.
Και μετά θα σας φάμε ρε καριόληδες.

A few minutes ago i met my neighbor. I have not seen her for quite a long time. She may live in the opposite balcony but its been 3 months since we shared a word. I asked her how shes going and we ve talked about the elections. I do not remember how the subject changed. She told me that there was a period that they have n’t any food at all at their place (that was the moment that i felt quite an idiot because there were some minutes before that i told her that she lost weight and that she was better looking). She told me that she and her son ate from food given by the local church. That sometime that food was not enough for everybody.  That food given by the Super Markets for charity is expired for a long time. That she eats that kind of food but she never gave it to her son.
«But…you have a job» i told her.
«So what?I always work for more than 8 hours for less than 500 euros and the insurance we have is the one given for the part time job»
She told me that sometime she saw a college of hers in a previous job passing outside the Super market she works now. Her friend was with her daughter. When she asked how they were doing her friend told her they were in the streets. They were sleeping in the streets with her 12 year old daughter. The little girl was shaking and screamed:»Please, i am loosing my mother she is not well»
And the one that had no food, ran, and found at least a temporary solution for her friend and her girl. «At least she is gonna sleep under a roof for a while» she said.
As we talked i realized that i was holding bags with vegetables and fruits that i had bought from a grosser in the neighborhood.  It was not much but for some reason i felt guilty. Because i had something but she did nt. I told her she had to tell me something but i realized i had been ironic. I should have asked her. I dont have much but i have more than her. I felt bad for the food i could not eat a few hours ago and send it to trash.
I felt bad goddamn. I should have asked. I know i cant knock in every door in the neighborhood but i should have knocked that one.
I felt pride for that person either. Because she doesnt give up. That fights. «I do not feel ashamed taking food form a mess» she told me. «I dont steal the food. Now i am a little better. I will make it» I told her that she should consider my house as hers too and gave her a hug. «Thank you, this is very important for me» she said.
I am a hypocrite i know.
I had to be told that someone i know is hungry to understand it? I knew there were people that are hungry but if it is nt someone you know you never understand.

Solidarity is our weapon. We will help each other. We will get stronger.
And we will eat you mother fuckers.

send and translated by @skordoputsoglou

Posted in άστεγοι, απόλυση, αλλυλεγγύη, εργασία-σκλαβιά, εθελοντισμός, ο ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια | 2 Σχόλια

Ποσο ακομα?-How much more

Αντιγράφω ένα απόσπασμα από το email ενός καλού φίλου μου, το οποίο έλαβα σήμερα το πρωί. Ελπίζω ότι δεν θα τον πειράξει, καθώς πρέπει ο κόσμος να μαθαίνει τί γίνεται. Ο ίδιος, παντρεμένος με 2 παιδιά. Μου γράφει:Κι όμως πολύς κόσμος θεωρεί λύση την ακροδεξιά (Καμμένος, ΛΑΟΣ, Χρυσή Αυγή). Τι να πω. Ντρέπομαι για αυτά που ακούω σε συζητήσεις δω και εκεί. Άλλα τι να κάνεις. Ο κόσμος είναι μπερδεμένος και η πολύ τηλεόραση τον έχει ξεκουτιάνει.[…]Οι περικοπές και το δάνειο μας έχουν γονατίσει και πρέπει να κάνω κάτι μήπως βοηθήσω τα οικονομικά μου. Ο κουμπάρος μου με 67% αναπηρία παντρεμένος με 2 παιδιά και απόφοιτος πολυτεχνείου, παίρνει πλέον 600€ και πληρώνει δάνειο 800€. Πόσο άλλο θα μας ξεφτιλίσουν;

***

This is an extract from a dear friend’s email, which I received this morning. I hope he won’t mind, since people must learn what’s going on out there. He’s married, with two kids.

He writes:

Yet, many people think that the solution is to vote for the extreme right parties (Kammenos, LAOS, Golden Dawn*). What can I say. I’m ashamed of what I hear people saying in various discussions. But what can one do? People are confused and too much TV has damaged their brains.

[…]

The cut-backs and the loan have brought us to our knees and I need to find a way to help my family financially. My best man, being 67% handicapped, married with 2 kids and a polytechnic (engineering) degree, earns now 600 euro / month and pays a loan of 800 euro / month. How much more of our dignity will they take away?

*Neo-nazi party

Μας το εστειλε και το μετεφρασε η ecpoir

Posted in εργασία-σκλαβιά, ο ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια | Σχολιάστε

Πατάτες!-Potatoes!

Η ομάδα εθελοντικής δράσης στην Κατερίνη κατάφερε ένα δυνατό χτύπημα στα «καρτέλ» των Σούπερ Μάρκετ. Αγνόησαν τους μεσάζοντες, απευθύνθηκαν άμεσα στους παραγωγούς στο Νευροκόπι και κατάφεραν να εξασφαλίσουν 24 τόνους (!) πατάτας σε τιμή 25 λεπτών το κιλό. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα μεγάλα Σούπερ Μάρκετ η τιμή έχει φτάσει και στα 70 λεπτά το κιλό. Μάλιστα ακριβώς επειδή η κίνηση έχει και το συμβολισμό της, όταν ήρθαν σε επαφή με τον παραγωγό, ο τελευταίος τους είπε 23 λεπτά το κιλό και αυτοί του απάντησαν ότι θα του δώσουν 25!
Οι παραγγελίες έγιναν μέσω νετ εδώ και έκλεισαν μέσα σε 10 ώρες. Περισσότερες λεπτομέρειες στο λίνκ που παρατέθηκε.

Volunteer move in Katerini (Pieria-where mount Olympus lies) managed a direct hit in Super Market cartels in Greece. Ignoring all middle men addressed directly to producers in Nevrokopi (In Drama, Greece where they produce a special crop of potatoes) and managed to secure 24 tons of potatoes in the price of 25 cent per kilo. In big Super Market potato price has reached 70 cent per kilo. To ensure the symbolism of this move, when the producer asked 23 cent per kilo they said «we ll give you 25».
Orders where placed through a special form in the movements site here and where covered in less than 10 hours.

Posted in αλλυλεγγύη, εθελοντισμός, οργάνωση | Σχολιάστε

#tromokratia_einai

Χωρίς να έχει ξακαθαρίσει η αφορμή, στο τουήτερ ξεκίνησε το απόγευμα μια σειρά από τουήτς με το hashtag #tromokratia_einai. Έγινε έτσι μια προσπάθια να δώσει ο κόσμος τη δική του ερμηνεία σε αυτό που οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ ονομάζουν τρομοκρατία.
Να ποια ξεχωρίσαμε εμείς:

Without being clear why, Greek twitter users started the hashtag #tromokratia_einai (terrorism is…). That gave the opportunity to the public to give their own meaning to what the politicians and Media call terrorism inside Greece, especially after the last large demonstrations in Athens and other cities against the new, harsh austerity measures.
Heres what we liked:

@FouMal
#tromokratia_einai να λες δόξα στο θεό που δεν πιστεύεις για κάθε μέρα που έχεις ακόμα δουλειά
to praise the lord, which you dont believe in, for every day you still have a job

@EveStraf
#tromokratia_einai να μένεις άνεργος
being unemployed

@arkoudos:
#tromokratia_einai είναι να πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα στο φως και την θέρμανση, ή το φαΐ σου
to have to choose between electricity, heating or your food

@afroui
#tromokratia_einai να δουλεύεις χωρίς να πληρώνεσαι…
to work without being payed

@UnluckyFavorite
#tromokratia_einai να νιώθεις ένοχος που δεν έχεις δουλειά
feeling guilty for not having a job

@lkal3
#tromokratia_einai να σε αναγκαζουν να προσπαθεις απλως να επιβιωσεις και οχι να ζησεις
forcing you to try just to survive and not live

@annitagrn
#tromokratia_einai να κρυώνουν τα παιδιά μες το σπίτι τους.
kids being cold inside their home

@NERA53
#tromokratia_einai να βλέπεις τις γονείς σου να αισθάνονται αδύναμοι
watching your parents feeling week

@Brujoraz
#tromokratia_einai η έλλειψη αλληλεγγύης μεταξύ μας
the luck of solidarity between us

@fnoufnou
#tromokratia_einai να παίρνεις 400 ευρώ «και ευχαριστημένος να ‘σαι που δεν είσαι άνεργος».
getting paid 400 euros and «you have to be satisfied to have a job»

@EveStraf
#tromokratia_einai να εύχεσαι να μην αρρωστήσεις
wishing not to get sick
(in lots of Hospitals in Greece there is a luck of simple medicine such as aspirins. Hospital personel often ask from the patients to bring their own aspirins from home)

@Ivristis
#tromokratia_einai Να σκέφτεσαι να μην κάψεις κάδους γιατί κάποιοι βρίσκουν το φαγητό τους εκεί μέσα
thinking not to put a fire in a garbage can cause there are people who find their food in there
(for those who dont know, in demostrations garbage cans are used as barriers against police. I some cases the fire people put inside them help against tear gas)

@telaro
#tromokratia_einai είναι να μην έχεις λεφτα να πληρωσεις τα φαρμακα σου
not having enough money to pay for your medicine

@gesiasl
#tromokratia_einai να πουλας την βερα σου για να παρεις γαλα στο παιδι σου!!!
selling your wedding ring to get milk for your kids

@IrTs
#tromokratia_einai το παιδί σου να βρίσκεται 100αδες χλμ μακριά με 20 ευρώ και δεν μπορείς να βρεις ένα 50ρικο να του στείλεις
your kids being hundreds of miles away with only 20 euros in their pocket and not having enough money to send for them

@Manos4tt
#tromokratia_einai 1.000.000 άνεργοι
1.000.000 unemployed.
(in Greece the are more than a million people without jobs)

@annitagrn
#tromokratia_einai να μη μπορείς πια να πεις καλημέρα.
not having the courage to say Goodmorning anymore

@seris45
#tromokratia_einai Να σπας τον κουμπαρά του παιδιού σου γιατί ξέμεινες από τσιγάρα!
breaking your kid’s money-box to buy cigarettes

@alek_caloria
#tromokratia_einai να σου χτυπαει το κουδουνι η διαχειριστρια για τα κοινοχρηστα και εσυ να σταματας να αναπνεεις
the bell rings. You have to pay for your appartment. You stop breathing

@dkatsafana
#tromokratia_einai να δουλεύεις πολλές ώρες για 500€ χωρίς να μπορείς να πεις τίποτα γιατι ο διευθυντής σου έχει μια ντουλάπα με CV!
working for hours for 500 euros without saying any word because your manager has a closet full of CVs

Posted in twitter | Σχολιάστε

Να διωξεις τον Αλβανο-You should fire the Albanian

Είμαι τόσα χρόνια στην Ελλάδα που δεν εχω λόγο να γυρίσω στην Αλβανία. Πολλοί δικοί μου γύρισαν. Εγώ δε γυρίζω. Κι ας είναι δύσκολα. Πρώτα πρώτα εχω δυο παιδιά που έχουν μεγαλώσει εδώ και δε νιώθουν (ενώ θα το ήθελα) Αλβανοί. Εντάξει αγαπάνε την πατρίδα του πατέρα τους και της μάνας τους αλλα μέχρι εκεί.
Ολα αυτά τα χρόνια δουλεύω σε μια εταιρία. Ήμουν ο μοναδικός εργάτης οταν ξεκίνησε. Έτυχε ετσι. Τώρα είμαστε 3.
Τώρα που η δουλειά εχει πέσει πάρα πολύ το αφεντικό μας είπε να κάνουμε ολοι ίδια μεροκάματα για να μη χρειαστεί να διώξει κανένα.
«Να διώξεις τον Αλβανό,να κάνουμε εμείς οι Ελληνες που εχουμε προτεραιότητα παραπάνω μεροκάματα» είπαν οι άλλοι δυο.
Το στεναχωρο είναι οτι με γνωρίζουν αρκετά για να ξέρουν οτι είμαι τόσα χρόνια εδώ ώστε να εχουμε, σχεδόν, τις ίδιες ανάγκες.

I ve been in Greece for so many years that I have no reason to go back in Albania. A lot of people I know went back.
I won’t.
Even if its gonna be hard. First of all I got two kids that grew old here and they don’t feel as much Albanian as I would want. They love their parents country but that’s all.
All these years I ve been working in a company. I was the first and only worker when the company started. Now we are three.
Now that things are tough our boss said that it would be better for us to share the workdays between us. That way, no one would be fired.
«You should fire the Albanian, so that we, Greeks, that have a priority would work more» the other two said.
What bothers me more, is that they know me just enough to understand that I ve been here for so long that we now have, more or less, the same needs.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Πεινούσα-I was hungry

Απόσπασμα από το αυτό το κείμενο του N. Ago

Μπορεί και να το θυμάστε το κατάστημα. «Βιοτεχνία Υποκαμίσων Νικόλαος Ζάκκας», γωνία Ευριπίδου και Αιόλου. Τρίτη πρωί, περιμένω να γνωρίσω τον ιδιοκτήτη εκείνου του μαγαζιού. Ενας εθελοντής ανοίγει το δεύτερο φύλλο της ξύλινης πόρτας. Το αναπηρικό καροτσάκι δεν χωράει να μπει αλλιώς στο Ιδρυμα Αστέγων. Ενας άνδρας με γκρίζα γένια. «Χαίρω πολύ», λέει. Η βιοτεχνία υποκαμίσων έχει κλείσει πολλά χρόνια τώρα. «Νίκος Ζάκκας». Τίποτα για τον κύριο Νίκο δεν πήγε όπως έπρεπε.

Τακτοποιεί το καρότσι του δίπλα στο τραπέζι. Κάθε μεσημέρι στις 12 έρχεται εδώ για το συσσίτιο. «Είναι καλό το φαγητό εδώ», κάνει. «Είναι και οι άνθρωποι καλοί». Φοράει ένα άσπρο – μπλε πουκάμισο. Κοκάλινα κουμπιά, λευκές μανσέτες. Αυτό έμεινε απ’ τον παλιό, καλό καιρό.

«Η κόρη μου δεν με θέλει». Η ιστορία του σε έξι λέξεις. Τώρα ο κ. Νίκος μένει «στο Capri». Νομίζω πως μου κάνει πλάκα, αλλά σαν αστείο της μοίρας, το ξενοδοχείο των αστέγων στο Μεταξουργείο το λένε πράγματι «Capri». Στην οδό Ψαρομηλίγκου 7, έναν όροφο πιο πάνω ο κ. Νίκος έχει την κυρία Βασιλική. Την γνώρισε εκεί αλλά όποτε χρειάζεται κάτι, εκείνη πρώτη θα τρέξει. «Μη γράψεις επώνυμο», μου λέει εκείνη. Στα 63 της, δεν θέλει να βαρύνει κανέναν απ’ όσους απέμειναν να μοιράζονται το ίδιο επώνυμο μαζί της. Η Βασιλική μού διηγείται μια ζωή που ταιριάζει σε αγρίμι. Πώς να φανταστείς αυτή τη γυναίκα σ’ ένα καλύβι χωρίς φως και νερό, μες στο δάσος να φυλάει ένα ψυχασθενή αδελφό; Μιλάει χωρίς ένταση, σχεδόν σαν να διαβάζει βιβλίο. Την ρωτάω πώς έφτασε στο Ιδρυμα Αστέγων. «Ηρθα μόνη μου», λέει. «Πεινούσα. Ανέβηκα τις σκάλες κι έπεσα στην πόρτα του αντιδημάρχου. Ηρθαν τα κορίτσια του δήμου. “Ελα να κατέβουμε κάτω”, μου έλεγαν, “έλα να πάμε μαζί για το συσσίτιο”. Αλλά εγώ είχα κολλήσει. “Ψέματα λέτε όλες”, τους φώναζα. Είχα κολλήσει σαν το σκυλί στην πόρτα».

Πέντε χρόνια μετά, η Βασιλική απέναντί μου είναι μια συνηθισμένη γυναίκα. Στον δρόμο, δεν θα σε παραξένευε αν περπατούσε δίπλα σου. Οι άνθρωποι που φτάνουν ώς εδώ θέλουν χρόνο. Αν τους τον δώσεις, μπορεί και να επανέλθουν. Αλλά απ’ όταν άρχισε η κρίση, ο χρόνος είναι πολυτέλεια. Ο πρόεδρος του Ιδρύματος Αστέγων, ο Γ. Αποστολόπουλος, προσπαθεί με κάθε τρόπο να τα βγάλει πέρα. «Κάνουμε ό,τι μπορούμε», λέει, «αλλά κι εμείς στην κρίση ζούμε. Εχουμε ανάγκη από χορηγίες και δωρεές σε είδη διατροφής. Ο,τι μπορούμε να μοιράσουμε άμεσα στον κόσμο».

Της Μαριλης Mαργωμενου Καθημερινή

You might remember the store «Nicolaos Zakkas, shirt company» in the corner of Evripidou and Eolou street. On Tuesday morning, I wait to meet the owner of that store. A volunteer opens the second half of the wooden entrance door. Otherwise the wheelchair cannot fit to enter the homeless institution. It’s a man with grey beard. «Pleased to meet you» he says. The shirt company has been closed, many years ago. «Nikos Zakkas». Nothing went as planned, for Mr. Nikos.

He manages the wheelchair next to the table. Every noon he comes here for the free-lunch kitchen. «The food is good here» he comments. «The people are good too». He wears a blue and white shirt. Horn buttons, white sleeves. That’s what’s left from the good old times.

«My daugher does not want me». His story in six words. Now Mr. Nikos lives in «the Capri». I assume he’s joking, but, as if it’s a joke of fate, the homeless hotel in Metaxourgeio area (Athens) is indeed called «Capri». In 7 Psaromiligou street, one floor above, Vasiliki is there for Mr. Nikos. He met her there, but whenever he needs something, she’s the first one to come. «Don’t write a surname», she says. At 63, she does not want to impose on any of those left who share the same surname.

Vasiliki tells me of a story fit for a wild animal. How can you imagine that this woman, in a hut with no electricity or running water, in the forest, sustains her deranged brother? She speaks with no tension, as if reading off a book. I ask her how she came to the homeless institution. «I came on my own» she replies. «I was hungry. I came up the stairs and fell to the floor of the vice-mayor. The girls of city hall came and took me downstairs «come, let’s go together to the dinner kitchen» they said. But I did not believe them. «You all lie!» I shouted at them. I was stuck like a dog at the door.»

Five years later, Vasiliki stands opposite to me, like any other woman. On the road, you would not notice her if she walked beside you. People who come here, need time. If you give it to them, they may recover. But, since the crisis started, time is a luxury. The president of the homeless foundation, G.Apostolopoulos, tries to manage. «We do what we can» he says «but we also live inside the crisis. We need sponsors and donations in food products. Whatever we can distribute to the people.»

Το κείμενο εστάλη και μεταφράστηκε από την espoir

Posted in άστεγοι, αλλυλεγγύη | Σχολιάστε

τα τελευταία 250 – the last 250

Είναι στα τριανταλίγα, από επαρχία. Τελείωσε τη σχολή του, μία από τις “καθηγητικές”, δουλεύοντας ως εργάτης σε σούπερ μάρκετ. Ευτυχώς, τον βοηθά η σωματική του διάπλαση και μπορεί να ανταποκριθεί. Έχει φάει τα καφάσια, τις αποθήκες και τα ψυγεία με το κουτάλι.
Όταν κάποια στιγμή έχασε αυτή τη δουλειά, το είδε σαν ευκαιρία, να ψάξει για κάτι διαφορετικό, να ξεκολλήσει. Έστειλε εκατοντάδες βιογραφικά, πήρε εκατοντάδες τηλέφωνα για αγγελίες. Δεν τα κατάφερε.
Έχει τη συμπαράσταση της κοπέλας του, αλλά δεν ξέρει για πόσο ακόμα θα αντέξει κι αυτή. Είναι σε ηλικία που σκέφτεται να κάνει οικογένεια. Πώς όμως; Δεν έχει ούτε εκείνη σταθερή δουλειά.
“Αν δε βρω αυτό το μήνα δουλειά, θα γυρίσω στα χωράφια.”
“Και η …;”
“Ζω με τα τελευταία 250 ευρώ. Δεν έχω άλλη επιλογή.”

—-

He’s thirtysomething, comes from a rural area. He finished university, with a “professorial” degree, working in a super market. His body physique helps, fortunately and he can cope with that kind of work: loading pallets in storage facilities and refrigirators.
When he lost that job, he saw it as an opportunity, to look for something else, to leave that line of work. He sent out hundreds of CV’s, called about hundreds of job ads. He did not make it.
His girlfriend supports him, but he’s not certain for how long she can take it. At her age, she’s thinking about marriage and family. But how? She also has no permanent job.
“If I don’t get a job this month, I’m going back to farming.”
“What about your girlfriend?”
“I’m down to my last 250 euros. I got no other option.”

Posted in απόλυση, μετανάστευση | Σχολιάστε