Οικογενειακή επιχείριση-a family bussiness

«Η οικογενειακή επιχείριση πέρασε σε εμένα από τον πατέρα μου που την είχε παραλάβει από τον δικό του πατέρα. Πολλά χρόνια τώρα στο κλάδο μικρή επιχείριση αλλά το παλεύαμε καλά. Είχαμε τις καλές και τις κακές μας στιγμές.
Τα τελευταία δυο χρόνια όμως τα πράγματα είναι πολύ άσχημα.
Πουλήσαμε το πατρικό μας. Οι γονείς μου πήγαν σε μικρότερο σπίτι. Πουλήσαμε ένα μικρό σπίτι έξω από την πόλη, το λέγαμε για αστείο εξοχικό. Πούλησα το αυτοκίνητο που είχα και πήρα ένα πιο μικρό.
Όλα αυτά για να διατηρήσουμε την επιχείριση. Ζουν άλλες τέσσερις οικογένειες από εδώ.
Δε το βάζω κάτω.

Μ.Β.»

«Our family business passed on me by my father, that took over after his own father.
We ‘ve been working on our field for many years, we were no big deal, but we were getting along rather well. We had our share of good and bad times.
But things got really bad this last couple of years.
We sold our house. My parents moved to a smaller place. We sold another small house out of town, the one we jokingly called “country house”. I sold my car and got a smaller one.
We are doing everything we can to save our business. Four other families, except our own, make a living out of it.
I ‘m not giving up.
M.V.»

Translated by Luchalibre00

Posted in μικρή επιχείριση | Σχολιάστε

Ένα κείμενο από τον Καρτέσιο-A story by Kartesios

Ένα πολύ όμορφο κείμενο στο μπλόγκ του Καρτέσιου.
Πολύ ευγενικά μας έδωσε τη δυνατότητα να το δημοσιεύσουμε και εδώ.
Τον ευχαριστούμε θερμά!

«Ανεβαίνεις καμιά κατοστή μεγάλα σκαλοπάτια και βγαίνεις στην επάνω γειτονιά. Κόβεις δρόμο, λέει. Εγώ κόβω μέρες από τη ζωή μου όποτε το κάνω. Σε κάτι τέτοιες σκάλες θα μείνω ξερός μια μέρα. Τρεις στάσεις και τρία τσιγάρα έκανα μέχρι να τ’ ανέβω.

Ένας με κοίταζε. Καθόταν στο πρώτο σκαλί. Γύρω στα 25 ήταν. Ρούχα, ό,τι να ‘ναι. Πετσί και κόκαλο. Χλωμός όσο δεν πάει άλλο. Ούτε με κοιτούσε. Από μέσα μου περνούσε το βλέμμα του και κάπου πήγαινε.
Στο ένα χέρι του κρατούσε ένα κουλούρι και στο άλλο μια ντομάτα. Μια δαγκωνιά στο ένα, μια στο άλλο. Εγώ κάπνιζα.

Ύστερα πήγα στο μπακάλικο που ήταν ακριβώς δίπλα. Ρώτησα τη χοντρή με τα λουλακί μαλλιά, αν ήξερε το παλικάρι που καθόταν έξω. Ένα «τσου» μόνο έκανε. Ούτε νοιάστηκε να τον ρωτήσει.

Έβαλα πέντε πράγματα σε μια σακούλα και του τα πήγα. Μπορεί και να έκανα χοντράδα. Να παρεξηγιόταν ο άνθρωπος και να μου τα έχωνε, αλλά το πολύ – πολύ να τα κρατούσα για μένα.

Του τα έδωσα χωρίς κουβέντα. Με κοίταξε. Κομμάτια έγινα. Τα πήρε και μου είπε «ευχαριστώ πολύ». Δυνατά και καθαρά. Χωρίς ντροπές. Η συνειδητοποίηση της πείνας. Η καθαρή ομολογία της ανέχειας, πρώτα στον εαυτό σου.

Τον ρώτησα που κοιμάται. Είπε «συνήθως στην πλατεία» αλλά κι όπου αλλού έβρισκε. Τον παρακάλεσα να περιμένει. Δυο κουβέρτες κι ένα sleeping bag μέσα σ’ ένα μεγάλο σάκο πλάτης που σάπιζε από την αχρηστία, μέσα σε μια ντουλάπα.

Του τα πήγα. Σηκώθηκε όρθιος για να τα πάρει. Συνεννοηθήκαμε χωρίς οίκτους και μαλακίες. Με τα μάτια. Τον βοήθησα να φορτωθεί το σάκο κι έφυγε. Μου είπε «γεια κι ευχαριστώ πολύ». Του είπα «τα λέμε».
Δεν είμαι καλός άνθρωπος. Καθόλου καλός. Τους πνευματικούς νόμους σκέφτηκα. Κι ελπίζω να λειτουργήσουν όταν χρειαστώ λίγο φαΐ και μια κουβέρτα. Για μένα το έκανα. Για να μην έχω να μετανιώνω στα κρύα».


«You go up some one hundred high steps to reach the upper neighborhood. That’s the shortcut, they say. I say it shortens my life each time I do it. Some day I’ll die on steps like these. Three stops – three cigarettes, to make it all the way up.
Guy staring at me. Sat on the first step, mid twenties, his clothes -whatever. Utterly scrawny and pale.  He wasn’t really watching me, his eyes were penetrating my body, going someplace else.
He had a cheap bagel in one hand, a tomato in the other. One bite here, one bite there.

I kept smoking.

Then I entered the shop next door. I asked the fat, indigo haired woman, if she knew the guy outside. She just snorted. Didn’t even care to ask.
I put some things in a bag, then took them out, to him. This could be wrong. He might have felt  offended, he might as well put me down. But anyway -worst case, I would keep those things for me.
I offered the bag silently. He looked at me. I felt broken inside. He took the bag and said “Thank you”. Loud and clear. No shame. The consciousness of hunger. The pure confession of poverty, admitted to one’s self first.
I asked him where he sleeps. He said, “mostly at the square”, wherever he could find a place. Then I asked if he could wait. Two blankets and a sleeping-bag in a large back-pack that layed useless in the closet.
I went back. He stood on his feet to take the pack. We concerted, no pities, no bullshit. Only with our eyes. I helped him wear the backpack, then he left. He said “goodbye and thank you”. I said “see you”.

I’m not a good person, not at all. I only thought of the spiritual laws. And hope that they will function when I ‘ll be in need of some food and a blanket. I did it for me. To spare me from regret when cold will come.»

Translated by Luchalibre00

Posted in άστεγοι, αλλυλεγγύη | Σχολιάστε

Διαβουλεύσεις….

…η όλη συζήτηση ξεκίνησε με αφορμή ένα βίντεο που μας έστειλε ο καλός φίλος Sherwood.
Ανεξάρτητα με το αν συμφωνούμε ή διαφωνούμε με το περιεχόμενο του και ενώ αρχικά είχαμε αποφασίσει να το δημοσιεύσουμε τελικά αναρωτηθήκαμε με τι ακριβώς θα πρέπει να ασχοληθούμε εδώ.
Είδαμε ότι έπρεπε κάποια πράγματα να τα ξεδιαλύνουμε. Τι δημοσιεύεται τελικά και τι όχι; Βίντεο; Κείμενα μόνο; Φωτογραφίες; Αναδημοσιεύσεις;
Τελικά καταλήξαμε σε πέντε πράγματα που νομίζουμε ότι θα είναι χρήσιμα και σε όποιους θα θελήσουν από εδώ και πέρα να στείλουν τις ιστορίες τους.

Αρχικά να ζητήσουμε συγνώμη από τον Sherwood που δε δημοσιεύουμε τουλάχιστο στην παρούσα, το βίντεο που ο ίδιος έχει φτιάξει με κόπο και ενώ αρχικά του είπαμε ότι θα το κάναμε. Τον ευχαριστούμε θερμά και πάλι.

Τώρα όσων αφορά σε αυτό που θα ονομάσουμε «οδηγίες» και όχι «κανόνες», η δεύτερη λέξη ακούγεται μάλλον βαριά.
Έχουμε λοιπόν:
1) Να είναι ιστορίες και όχι φωτό, βίντεο ή κάτι άλλο. Να είναι κείμενα.
2) Οι ιστορίες θα πρέπει να είναι όσο το δυνατό πιο περιεκτικές για να διευκολύνεται η μετάφραση τους. Εκτός και αν κάποιος για να διευκολύνει εμάς ακόμα περισσότερο κάνει ταυτόχρονα και τη μετάφραση προσθέτοντας κάποια λίνκ ή λεπτομέρειες σχετικά με το θέμα που γράφει για να γίνεται η κατάσταση πιο κατανοητή στους ανθρώπους που μας διαβάζουν από το εξωτερικό.
3) Εννοείται ότι αν τα κείμενα απευθύνονται με υβριστικά σχόλια σε οποιονδήποτε είτε δε θα δημοσιεύονται είτε θα υπόκεινται σε μια τροποποίηση.
4) Τα προσωπικά στοιχεία του καθένα (δεν είναι απαραίτητο να είναι ένα όνομα και ένα νικ κάνει) χρησιμεύουν στο να γίνονται οι ιστορίες όσο το δυνατό πιο αξιόπιστες. Δε δημοσιεύονται εκτός και αν κάποιος για κάποιο δικό του λόγο το θέλει.
5) Θα θέλαμε επίσης να παρακαλέσουμε για κάτι. Ο καθένας από εμάς έχει μια άποψη σχετικά με το ποιός έχει την ευθύνη, τι μας έφερε μέχρι εδώ και τι πρέπει να κάνουμε. Παρακαλούμε θερμά: Στα κείμενα σας μην τα αναφέρετε. Ακριβώς επειδή σκοπός μας δεν είναι να γίνει ο ιστότοπος αυτός χώρος αντιπαράθεσης. Αυτήν ας την αφήσουμε στα κανάλια. Ας βρούμε εδώ τι μας ενώνει και όχι τι μας χωρίζει.

Οι οδηγίες αυτές θα μείνουν μόνιμα στο About.

Ευχαριστούμε θερμά.

Posted in Editorial | Σχολιάστε

Με το μπιτόνι-The gas can

Δουλεύει σε μια εταιρία για 735 ευρω.
Το κράτος μάλιστα θα του κάνει νέες κρατήσεις τώρα, 2-3 €.
Ουσιαστικά είναι ο μόνος που δουλεύει γιατί:
Η μάνα του είναι στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, όχι μόνιμη, και απλήρωτη εδώ και μήνες.
Ο αδερφός του αναπληρωτής καθηγητής στην παραμεθόριο απλήρωτος επίσης.
Ο πατέρας του έχει μια μικρή επιχείρηση που δεν πάει καθόλου καλά.
Πετρέλαιο θέρμανσης παίρνουν με το μπιτόνι. Όποτε έχουν λίγα ευρώ πηγαίνει κάποιος στο βενζινά και φέρνει λίγο στο σπίτι.

He ‘s working at a company for 735eur.
Actually, this amount will be reduced again by the state due to the new austerity measures.
Practically he ‘s the only one employed in his family, as :
-his mother works on public sector, on temporary basis. She ‘s not been paid for months.
-his brother is a substitute teacher, working at the country’s borders, still waiting for his wages too.
-his father owns a small business that ‘s not going well at all.
They get their heating oil by the gas can. Whenever they can afford to spend some euros, one of them goes at the gas station and gets some at home.

Notes:

1) A large part of the greek public services is formed as semi-public organisations that hire people on contract, usually only for a few months even if there are permanent needs for staff. Salaries are mostly low and delays on payment are frequent.

2) Thousands of teachers in both Primary and Secondary Education, are working as “substitutes”, meaning that they are hired in the beginning of the school year, and get fired by the end of it. They spend months until they get their payment, (practically they pay to work), they never know in which part of the country they will be sent each year until the very last moment, and they can’t receive many significant benefits that their colleagues are entitled to.

Translated by LuchaLibre00

Posted in εργασία-σκλαβιά | Σχολιάστε

Ο ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια-One working person per family.

«Φίλε είμαι ο ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια» μου είπε.
Ο πατέρας του απολύθηκε πριν από ένα χρόνο από τη δουλειά. Είναι πάνω από 55 και δε μπορεί να βρει τίποτα πουθενά. Αυτός, είναι ο τελευταίος μήνας που πήρε το επίδομα. Από τον άλλον μήνα τίποτα.
Η μάνα του έχασε και αυτή τη δουλειά της πρόσφατα.
Η αδερφή του δουλεύει που και που σερβιτόρα σε μια ταβέρνα.
Και αυτός παίρνει 750 € το μήνα.

“Man, I ‘m that one person”, he told me.
His father has been laid off a year ago from his job. He’s over 55, and can’t find anything else.
This is the last month he’s on unemployment benefit. By next month he ‘ll have nothing at all. His mother recently lost her job as well. His sister works from time to time as a waitress at a tavern.
As for him, he gets 750eur. per month.

Note:

 During his speech at the annual Thessaloniki International Fair ex-PM G.Papandreou declared that “his main objective is to make sure there is at least one working person per family”.)  http://www.papandreou.gr/papandreou/content/Document.aspx?d=6&rd=7739474&f=1721&rf=-1853366823&m=13470&rm=2592587&l=1 )

Translated by Luchalibre00

Posted in απόλυση, ο ένας εργαζόμενος ανα οικογένεια | 2 Σχόλια

Ή κάτω ή… Either on the floor…*

Απολυμένος από τη SATO εδώ και μήνες.
Στο ταμείο μέχρι τώρα αλλά δεν μπορεί να βρει τίποτα. Για το μέλλον δεν έχει κάτι να πει.
«Λίγο καιρό πριν απολυθώ ήμουν στο εξωτερικό για την εταιρία. Λέγαμε, αποκλείεται να μας πιάσει εμάς. Και όμως. Έδιωξαν ένα μεγάλο αριθμό ατόμων με τη μια και άλλους τόσους μετά από κανά μήνα».

He has been fired from SATO (a large furniture company in Greece) months ago.
He takes the unemployment fund, he is asking for a job but nothing comes. He has nothing to say about the future.
«Short time before they suck me i was abroad for the company. We were saying nothign is gonna happen to us. Still. One day they fired a lot of emploees. A month later they fired more».

*»SATO or either on the floor» was a slogan in a companys campaign

Posted in απόλυση | Σχολιάστε

Εσωτερική μετανάστευση-internal migration

….θα φύγουμε.
Αυτή είναι η σκέψη. Όχι στο εξωτερικό, δε το σκεφτήκαμε ποτέ αλλά και δεν είμαστε και σε θέση να το κάνουμε.
Η γυναίκα μου είναι κοντά 5 μήνες απλήρωτη και με ένα μισθό δε βγαίνει το πράμα. Μένει μόνο επειδή δεν θέλει να χάσει την όποια ελπίδα έχει να πάρει τα λεφτά που της χρωστούν αλλά και επειδή παίρνει επιδότηση για τον παιδικό σταθμό. Αν φύγει, δε παίρνουμε επιδότηση και τα λεφτά δε φτάνουν σίγουρα.
Οι λογαριασμοί τρέχουν και με τρελά ζόρια πληρώνουμε κάποιους.
Τώρα ήρθε η ΔΕΗ και δε ξέρω πως θα γίνει να βρω 560 ευρώ. Άλλα τόσα σε κάνα δίμηνο. Τουλάχιστο τα βρήκα με τον ιδιοκτήτη. Του χρωστάμε 3 ενοίκια δεν έχει ούτε αυτός να πληρώσει το χαράτσι αντί για εμάς.
Λέμε να πάμε σε ένα από τα χωριά από τα οποία καταγόμαστε εγώ και η γυναίκα μου. Το μόνο που μας κρατάει είναι ότι εγώ δουλεύω ακόμα και πληρώνομαι. Αλλά σε κανά μήνα δε θα φτάνει ούτε αυτό.

…. we will leave this place.
This is the thought. Not abroad, no the thought never passed our mind and we are not able to do it.
My wife has been unpaid around 5 months and not a thing comes out. She only stays because we do not want to lose any hope of getting the money they owe to her but also because it gets a subsidy for kindergarten. If she leaves, the subsidy is not granded and money is certainly not enough.
Accounts are there and we have to pay them but how? Now it’s PPC, I do not know how to  get 560 euros. More so in a couple of months. At least I am ok with the house owner. We owe him rent for 3 months and he neither can pay the hike instead of us.
We have a though of moving to one of the villages from which me and my wife come from. The only thing that keeps us  here is that I work and get paid. But in a couple months that we will not be enough either.

Γιάννης Σ.

Posted in ΔΕΗ, μετανάστευση | 2 Σχόλια